5ژانویه 2022 - داروهایی مانند پردنیزون که ما مصرف می کنیم و همچنین پیری می توانند استخوان های ما را ضعیف کنند، و دانشمندانی که برای جلوگیری از هر دوی آنها تلاش می کنند، شواهدی را برای اولین بار یافته اند که نشان می دهد بهترین هدف برای جلوگیری از تضعیف استخوانها ممکن است یک هدف منطقی نباشد.

دکتر  Meghan E. McGee-Lawrence، مهندس زیست پزشکی در بخش زیست شناسی سلولی و آناتومی در کالج پزشکی جورجیا، می گوید: ما دریافتیم که در استخوان های پیر، گیرنده مینرالوکورتیکوئیدی، که بیشتر به دلیل نقش آنها در تنظیم فشار خون شناخته شده اند، یک عامل کلیدی در سلامت استخوان هستند.

دکتر McGee-Lawrence، نویسنده ی راهبر این مقاله که در مجله تحقیقات استخوان و مواد معدنی منتشر گردید، می گوید: داروهایی که این گیرنده را مسدود می کنند، مانند داروهای فشار خون بالا، اسپیرونولاکتون و اپلرنون، ممکن است به محافظت از سلول های استخوانی کمک کنند.

داروهایی مانند پردنیزون، گلوکوکورتیکوئید هستند که بیشتر به دلیل نقش آنها در کاهش التهاب و سرکوب پاسخ ایمنی شناخته شده اند، به همین دلیل است که برای مشکلاتی مانند سندرم روده تحریک پذیر و آرتریت بسیار خوب عمل می کنند. اما، مانند پیری، آنها نیز می توانند پویایی سالم و مداوم ساخت و تخریب استخوان را مختل کنند.

دکتر لارنس می گوید: میزان مولکولهای گلوکوکورتیکوئید طبیعی در بدن ما با افزایش سن افزایش می یابد و استخوان، حداقل در جوانی، گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی بیشتری نسبت به گیرنده های مینرالوکورتیکوئیدی دارد. گلوکوکورتیکوئیدها در واقع می توانند سلول های بنیادی را تحریک کنند تا استئوبلاست های استخوان ساز بسازند، اما همچنین باعث می شوند آن استئوبلاست ها چربی بیشتری ذخیره کنند و چربی بیش از حد در استخوان، مانند هر جای دیگر از بدن ما، احتمالاً خوب نیست و معمولاً با از دست دادن استخوان مرتبط است. بنابراین کاهش تأثیر گیرنده‌های گلوکوکورتیکوئیدی راهی منطقی برای محافظت از استخوان به نظر می‌رسید.

دانشمندانکالج پزشکی جورجیا،قبلاً از این یافته که مسدود کردن گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی عملکردی در برابر از دست دادن استخوان از موش های جوان تحت رژیم غذایی با محدودیت کالری، محافظت نمی کند، متعجب شده بودند. در واقع، از دست دادن گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی، سبب افزایش تجمع چربی در مغز استخوان و بدتر شدن پوکی استخوان گردید.

این بار آنها در حال بررسی تأثیر گلوکوکورتیکوئیدهای درون زا در یک مدل پیری در موشها بودند و دوباره دریافتند که وقتی گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی را مسدود می کنند، چربی بیشتری در مغز استخوان موش‌های مسن تجمع می یابد و بیماری استخوانی آنها بدتر می شود.

علاوه بر این، آنها دریافتند که این موش‌ها توده عضلانی کوچک‌تری دارند، و ترجیح می دهند که کمتر از موش‌های دیگر حرکت کنند، همچنین فشار خون بالاتری داشتند.

شگفتی دیگر این بود که وقتی از داروهایی برای مهار گیرنده مینرالوکورتیکوئیدی استفاده کردند، بسیاری از این مشکلات در موشها برطرف شد.

دکتر لارنس می‌گوید: تنها راهی که ما برای خلاص شدن از ذخایر چربی توسط استئوبلاست‌ها پیدا کردیم، مهار گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئیدی با داروها بود، و خوشبختانه به دلیل نقش واضح این گیرنده‌ها در فشار خون، داروهایی وجود دارند که این کار را انجام می‌دهند.

دکتر لارنس گفت: من فکر می کنم معنای آن این است که اگر بخواهیم بفهمیم این هورمون های استرس، یعنی این گلوکوکورتیکوئیدهای درون زا، چه می کنند، نمی توانیم فقط به سیگنال دهی از طریق یک گیرنده فکر کنیم. من فکر می‌کنم که برای استخوان‌های مسن‌تر، گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئید ممکن است هدف بهتری باشند.

او توضیح داد: ما فکر می کردیم که از بین بردن گیرنده ی گلوکوکورتیکوئید اوضاع را بهتر می کند، اما بر عکس اوضاع را بدتر کرد. نتایج مطالعه ی اخیر نشان می دهد که گیرنده مینرالوکورتیکوئیدی ممکن است بسیاری از اشتباهاتی که در پیری استخوان رخ می دهد را توضیح دهد.

هر دو گیرنده از خانواده گیرنده‌های استروئیدی هستند و تصور می‌شود گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئیدی تمایل یکسانی به مینرالوکورتیکوئیدها و گلوکوکورتیکوئیدها دارند. او اشاره کرد که ممکن است مسیرهای سیگنالینگ در افراد جوان و مسن متفاوت باشد.

دکتر مک گی-لارنس و همکارانش در حال حاضر شواهدی در دست دارند که نشان می دهد بیان گیرنده های مینرالوکورتیکوئیدی در استخوان، احتمالا به میزان قابل توجهی با افزایش سن افزایش می یابد. آنها نتایج متناقضی در مورد اینکه آیا گیرنده‌های گلوکوکورتیکوئیدی با افزایش سن کاهش می‌یابند، در دست دارند و در حال بررسی بیشتر در مورد آنچه هستند که برای بیان هر دو گیرنده اتفاق می‌افتد. همچنین آنها می خواهند اطلاعات بیشتری در مورد نقش گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئیدی در استخوان، به‌ویژه استخوان‌های پیر بدست آورند.

او می‌گوید: ما می‌خواهیم بدانیم چه چیزی باعث می‌شود سلول‌های استخوانی گیرنده‌هایی را که بیان می‌کنند، تغییر دهند و چگونه به این گیرنده‌ها پاسخ می‌دهند. اما چیزهای زیادی با افزایش سن رخ می دهد. ما می دانیم که التهاب با افزایش سن تغییر می کند، بنابراین نشانه های مختلف زیادی وجود دارد که می تواند باعث تغییر این موارد شود.

او گفت: ما با دستکاری این گیرنده‌ها تأثیراتی در کل بدنی مشاهده کردیم، مانند فشار خون بالاتر پس از حذف گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی، که همچنین نشان دهنده اهمیت استخوان به عنوان یک اندام درون ریز است.

او افزود: با تغییر سیگنال‌های گلوکوکورتیکوئیدی در استخوان، نه تنها تغییراتی در استخوان مشاهده می‌کنیم، بلکه تغییراتی را در بافت چربی، ماهیچه، غدد فوق کلیوی، و در فعالیت بدنی مشاهده می‌کنیم که نشان می دهد چیزی از استخوان با این سیستم ها در بدن مکالمه می کند و این نقش نوظهور استخوان، موضوع تحقیقات بعدی ما در این زمینه است.

در واقع، افزایش حضور چربی در مغز استخوان که در پوکی استخوان یافت می شود، باعث شده است که آن را نیز یک بیماری متابولیکی در نظر بگیریم، مانند چاقی، به ویژه اضافه وزن در ناحیه ی میانی بدن، که یک بیماری متابولیکی است. افزایش چربی در مغز استخوان با عدم استفاده از استخوان، مانند آسیب نخاعی، رژیم غذایی پرچرب، مصرف گلوکوکورتیکوئیدها مانند استروئیدها و افزایش سن، رخ می دهد.

در حالی که چربی منبع انرژی آماده برای سلول های استخوانی است، اما مقدار زیاد آن می تواند مانع تشکیل سلول های استخوانی شود. دانشمندان هنوز نمی‌دانند که آیا سلول‌های استخوانی دیگر به خوبی نمی توانند از چربی استفاده ‌کنند یا این که چربی بیشتری را به درون خود می‌کشند یا هر دو.

دکتر لارنس گفت البته ما می دانیم که تجمع چربی در سلول های استخوانی، همزمان با کمتر ساخته شدن استخوان رخ می دهد. ما سعی می‌کنیم دقیقاً بفهمیم که چرا این چیزها اشتباه پیش می روند تا بتوانیم راه درستی را برای دنبال کردن یک استراتژی درمانی انتخاب کنیم.

شواهد زیادی در افراد وجود دارد که نشان می‌دهد گلوکوکورتیکوئیدهای مصنوعی که ما از طریق قرص یا تزریق مصرف می‌کنیم، می‌توانند بر استخوان تأثیر بگذارند و باعث ایجاد عدم تعادل ناسالم بین مقدار ساخت و تخریب پویای استخوان شوند.

تمرکز تحقیقات در MCG، بررسی تأثیر گلوکوکورتیکوئیدهای درون زای ما بر استخوان ها بوده است، حوزه ای که کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. برای سال‌ها، دکتر مک‌گی-لارنس و همکارانش روی استئوبلاست‌های استخوان‌ساز مطالعه می‌کردند که مانند اکثر سلول‌ها با افزایش سن عملکرد مطلوب خود را از دست می دهند. اما ممکن است حتی گلوکوکورتیکوئیدهای مصنوعی نیز از طریق این گیرنده های جایگزین به استخوان آسیب وارد کنند، به این معنی که تلاش برای جلوگیری از آسیب ناشی از آنها ممکن است با هدف قرار دادن گیرنده های متفاوتی میسر شود، و دوباره دکتر لارنس اشاره کرد که این مسیر ممکن است با افزایش سن فرد تغییر کند.

او گفت: جالب توجه است که برخی از بافت‌های دیگر که دارای گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئیدی زیادی هستند، گلوکوکورتیکوئیدها را غیرفعال می‌کنند، اما استخوان نمی‌تواند این کار را انجام دهد، اما شاید با نداشتن گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئیدی زیاد، حداقل در جوانی، این امر جبران شود.

غده آدرنال هم گلوکوکورتیکوئیدها و هم مینرالوکورتیکوئیدها را می سازد، که با افزایش سن، تولید آنها به خوبی تنظیم نمی شود.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20220105/Drugs-that-block-mineralocorticoid-receptor-may-help-protect-bone-cells-during-aging.aspx